Dziś byś tego nie zjadł. Dla ludzi pierwotnych to był rarytas

Ewolucyjne menu, czyli co jedli jaskiniowcy?

W czasach ludzi pierwotnych, zanim nasi przodkowie nauczyli się polować, robili wszystko, by przetrwać. Zaczęli więc od cierpliwości i wykorzystywania szans, aby tylko zdobyć pożywienie. W ten oto sposób padlina stała się nieodłącznym elementem tego, co jedli jaskiniowcy.

Nie był to ostateczny wybór pierwotnego człowieka, ratujący przed śmiercią głodową. To strategiczny posiłek, spożywany przez wiele pokoleń. Źródło przetrwania, ale i symbol ludzkiego sprytu. Jak czytamy w artykule opublikowanym w Science Direct, padlina w diecie nie była domeną ludzi wyłącznie przed nastaniem epoki myśliwych. Działo się tak aż do czasów współczesnych.

Dlaczego nasz żołądek toleruje padlinę

Badacze m.in. z Universidad de Granada oraz Universidad de Alicante przeanalizowali, co jedli jaskiniowcy. Dowiedli, że nasze organizmy są dobrze przystosowane do trawienia zgniłego mięsa – bardziej, niż chcielibyśmy przyznać.

Wszystko przez kwaśne PH naszych żołądków. Idealne do ochrony przed patogenami i toksynami, które mogłyby doprowadzić do infekcji. Mało tego, ryzyko zachorowania znacznie się zmniejszyło, kiedy nauczyliśmy się wykorzystywać ogień do obróbki mięsa. 

Wysoka temperatura zwiększyła przyswajalność energii z mięsa i szpiku, a także zabiła niebezpieczne dla ludzi bakterie. Nasza zdolność do pokonywania długich dystansów, przy jednoczesnym niewielkim wydatku energetycznym, też nie pozostawała bez znaczenia. Była wręcz niezwykle cenna w poszukiwaniu jedzenia w resztkach zwierząt.

Szpik – najcenniejsze jedzenie jaskiniowców

Nic dziwnego, że pomimo wstydliwego rodzaju pożywienia, padlina w diecie człowieka przetrwała wieki. Zresztą, była też zaskakująco ważnym pożywieniem. Bogata w tłuszcze, mięso, szpik – niczym sejf pełen kalorii i energii, stanowiła sposób przetrwania przez długi czas. I to bez większego wysiłku.

Dla porównania – szpik z jednej kości udowej dużego zwierzęcia dostarcza nawet 4000 kcal. Zdobycie takiej samej dawki energii z roślin wymagałoby kilkunastu godzin intensywnego zbierania. Poza sezonem lub w czasie suszy taki pojedynczy bagaż kalorii stanowił więc o przetrwaniu grupy.

Działało to niczym świetnie wypracowany system. Kamienne narzędzia, mimo że pierwotne, dobrze nadawały się do obróbki zdobyczy. A komunikacja międzyludzka stanowiła cenne źródło informacji, gdzie można znaleźć pożywienie, ale i zapewniała koordynację działań w grupie. Nic dziwnego, że padlinożerstwo funkcjonowało obok zbierania roślin i polowania stając się równorzędnym elementem tego, co jedli jaskiniowcy.

Czy jaskiniowcy byli padlinożercami

Odkrycia hiszpańskich badaczy stawiają sposób zdobywania mięsa pod znakiem zapytania. Kiedy w latach 60. XX wieku odkryto, że w Afryce ludzie spożywali resztki zwierząt, naukowcy zastanawiali się: czy byli oni dobrymi myśliwymi, czy przede wszystkim padlinożercami.

Jedno jest pewne. Przez lata padlinożerstwo było uznawane za gorszy sposób pozyskiwania mięsa, który ludzie porzucili krótko po tym, jak nauczyli się polować. Teraz jednak okazuje się, że wcale tak nie było. Wszystkie gatunki mięsożerne spożywały padlinę. Mało tego, nadal wiele współczesnych plemion łowiecko-zbierackich korzysta z padliny, aby się pożywić. To dowodzi, że ten rodzaj pożywienia wciąż jest skuteczną oraz praktyczną strategią.

Tak padlina zmieniła historię człowieka

Wszystko wskazuje na to, że fundamenty naszego gatunku zaczęły się krystalizować nie w chwili pierwszych spektakularnych polowań, lecz gdy zaczęliśmy chłodno kalkulować. Podeszliśmy do martwego zwierzęcia, rozebraliśmy mięso i podzieliliśmy się zdobyczą z innymi. To nie był spektakularny moment, lecz spryt i zaawansowane myślenie, które stanowi ważny rozdział naszej historii. Być może właśnie ten mroczny i nieco wstydliwy dziś etap był podwaliną naszego obecnego istnienia.

Warto przeczytać: Dlaczego małpy jedzą sfermentowane owoce? To wiele mówi o ewolucji człowieka

Zapraszamy do: ksiegarnia.holitic.news

Życzymy udanych zakupów!
Redakcja