Nauka
Wychwytywanie dwutlenku węgla z powietrza. Czy tak spowolnimy zmiany klimatu?
06 września 2024
Lekarze zaobserwowali nowy rodzaj choroby psychicznej, która występuje przede wszystkim w Szwecji
Koncepcja syndromu rezygnacji została po raz pierwszy poruszona w Szwecji w połowie lat 90. Lekarze zauważyli, że niektóre dzieci osób ubiegających się o azyl zaczęły wykazywać specyficzne objawy, takie jak spadek energii i zainteresowania otaczającym je światem.
Dzieci odmawiały jedzenia, mówienia, poruszania się i powoli traciły kontakt z rzeczywistością. W najbardziej skrajnych przypadkach popadały w stan katatoniczny przypominający śpiączkę. Statystyki podają, że każdego roku syndrom rezygnacji dotyka około stu dzieci.
Lekarze tłumaczą, że od strony fizycznej dzieci są całkowicie zdrowe. Przyczyn przejścia organizmu w stan hibernacji należy upatrywać na polu psychicznym. Syndrom rezygnacji uważany jest za specyficzną reakcję na traumatyczne doświadczenia dziecka i jego opiekunów.
Dotyczy to także sytuacji, w których rodzina mogła doświadczać poczucia nieustannego zagrożenia w kraju ojczystym. Podobnie było z kwestią legalizacji pobytu w innym państwie, co wiązało się z ogromnym stresem, z którym dziecko nie potrafiło sobie poradzić.
Pierwsze symptomy syndromu rezygnacji zbliżone są do depresji, po której następuje powolne wyłączanie się świadomej części mózgu. Dzieci zapadają w letarg przypominający śpiączkę, trwającą kilka miesięcy lub nawet kilka lat. Ciało z czasem przestaje reagować nawet na bolesne bodźce zewnętrzne.
Nie ma jednoznacznej odpowiedzi, jak radzić sobie z zespołem rezygnacji. W najcięższych przypadkach dzieci leczone są na oddziałach pediatrycznych, gdzie poddawane są intensywnej rehabilitacji. Kluczowe znaczenie ma jednak zapewnienie dziecku środowiska, w którym będzie czuło się bezpiecznie, z daleka od stresu rodziny i presji otoczenia.
Badania pokazują, że stan chorego zaczyna się poprawiać, gdy członkowie rodziny zaczynają odzyskiwać nadzieję, co w większości przypadków wiąże się z otrzymaniem zezwolenia na pobyt stały. W takiej sytuacji dzieci wybudzają się po kilku bądź kilkunastu tygodniach i powoli wracają do normalnego życia.
Szwedzka Krajowa Rada Zdrowia informuje, że choroba ta dotyka szczególnie dzieci pochodzące z terenów byłego bloku sowieckiego i byłej Jugosławii. Eksperci tłumaczą to pewnymi specyficznymi uwarunkowaniami kulturowymi, gdzie członkowie rodziny wychowywani są w poczuciu wspólnoty.
Poza Szwecją syndrom rezygnacji współcześnie zaobserwowano tylko w australijskich ośrodkach dla uchodźców. Wielu psychologów uważa, że aspekt terytorialny nie ma jednak większego znaczenia – bardziej prawdopodobne jest, że pozostałe kraje do tej pory nie prowadziły pod tym kątem odpowiednich badań.
Psychologowie wskazują również, powołując się na zapiski osób ocalałych z Holokaustu, że podobne objawy można było zaobserwować wśród więźniów obozów koncentracyjnych w czasie II wojny światowej.