Dante opisał Piekło. Naukowcy odkryli w nim kosmiczny ślad 

Podwójne oblicze Boskiej Komedii Dantego

Chociaż Dante nie był naukowcem, był jedną z pierwszych osób w historii, które przemyślały fizyczne skutki uderzenia dużej masy w Ziemię z dużą prędkością. W wizji Dantego rozmiar i prędkość diabła są takie, że gdy ląduje, natychmiast tworzy Piekło – ogromny, okrągły, tarasowy krater sięgający do centrum Ziemi. 

– uważa naukowiec Timothy Burbery. 

Dante Alighieri pozostaje przede wszystkim poetą, filozofem i jednym z najważniejszych autorów europejskiej kultury. Jednak pojawiły się nowe badania naukowe i interpretacje. Wskazują one, że Boską Komedię można odbierać nie tylko jako dramat duchowy, lecz także jako literacki obraz katastrofalnego uderzenia w Ziemię. Na długo przed tym, zanim opisała to nauka. Taką tezę stawia właśnie Timothy Burbery z Marshall University. 

Boska Komedia Dantego niczym zapowiedź nauki

Dante napisał wiele wybitnych dzieł. Ale w tym przypadku naukowiec wziął „na celownik” właśnie Boską Komedię, a konkretniej – jej pierwszą część, czyli „Piekło”. Dlaczego? Tam właśnie w bardzo religijnej wizji zaświatów i cierpienia może ukrywać się zaskakujący, literacki opis kosmicznej katastrofy zmieniającej Ziemię. Ten trop Timothy Burbery z Marshall University przedstawił w abstrakcie konferencyjnym poświęconym „Piekłu” Dantego i meteorytyce. 

W jego interpretacji Boskiej Komedii Szatan przypomina ogromny obiekt, który porusza się z wielką prędkością, uderza w południową półkulę Ziemi i przebija się ku jej centrum. Siła zderzenia miałaby wypchnąć lądy ku północy, tworząc Piekło jako gigantyczny, tarasowy krater. Materiał przemieszczony przez uderzenie miałby natomiast utworzyć Górę Czyśćca, czyli potężny szczyt po przeciwnej stronie planety. 

Chicxulub i Dante mają zaskakująco podobną skalę 

Burbery wskazuje, że opis Dantego można dziś zestawić z wiedzą o wielkich uderzeniach kosmicznych. Najbardziej przyciąga uwagę porównanie z Chicxulubem, czyli uderzeniem sprzed około 66 milionów lat i wyginięciem niektórych gatunków dinozaurów. W tej interpretacji Szatan ma kształt wydłużonego obiektu o wielkości asteroidy, która przypomina międzygwiezdne ciało Oumuamua i uderza z siłą zdolną wywołać globalne skutki geologiczne. 

W tej analogii zarówno Chicxulub, jak i uderzenie opisane w „Piekle” mają skalę zdolną naruszyć strukturę całej planety. Burbery porównuje też Szatana do meteorytu Hoba, około 60-tonowej skały kosmicznej, która przetrwała upadek w wyjątkowo dużej części. To nie jest bez znaczenia, ponieważ Szatan nie jest opisywany tylko jako symboliczna postać. Został przedstawiony jako fizyczny całościowy obiekt uderzeniowy, który zmienia strukturę Ziemi. 

Na scenie zobaczysz:

***

Rejestracja ruszyła.
Spotkajmy na Holistic Talk w Cavatina Hall!

Piekło Dantego ma strukturę znaną z geologii planetarnej 

Jednym z najmocniejszych elementów tej interpretacji jest analiza słynnych dziewięciu kręgów Piekła. Amerykański uczony uważa, że opis włoskiego pisarza jest łudząco podobny do tarasowych pierścieni widocznych w basenach uderzeniowych w Układzie Słonecznym. Takie formacje występują na Księżycu, Wenus i innych ciałach planetarnych. Według badacza Dante opisał strukturę, która może przypominać wielopierścieniowe kratery powstałe po gigantycznych uderzeniach. A to jeszcze nie koniec podobieństw literatury i odkryć geologicznych.

Według Burbery’ego opis Dantego można zestawić także z pojęciami używanymi dziś przy analizie wielkich zderzeń planetarnych: przebijaniem skorupy ziemskiej i prędkością graniczną. To właśnie one opisują zachowanie ogromnych obiektów, które uderzają w planetę z energią zdolną zmienić jej powierzchnię. 

Dante i naukowa wizja katastrofy

Ta interpretacja Boskiej Komedii wychodzi poza samą literaturę. Według Timothy’ego Burbery’ego mity i dawne opowieści mogą czasem przechowywać ślady ludzkich wyobrażeń o katastrofach naturalnych oraz zagrożeniach kosmicznych, zanim pojawi się naukowy język zdolny je opisać. 

Burbery sugeruje, że Dante, w epoce silnie naznaczonej arystotelesowskim obrazem niezmiennych niebios, pokazał ciało spadające z góry jako siłę zdolną fizycznie przekształcić Ziemię, ale nie mamy dowodu, że poeta rozumiał meteory w dzisiejszym sensie. Natomiast z pewnością potrafił, dzięki sile swojej wyobraźni, stworzyć obraz, który zaskakująco dokładnie przypomina dzisiejsze naukowe ustalenia i symulacje. 

Warto przeczytać: Katastrofa sprzed 13 tys. lat. Ślady kosmicznego wybuchu