Wystarczyło jedno zdanie. Tak szybko oceniamy innych

Tę podróż autobusem miejskim zapamiętam na długo. Dowiedziałam się o ludziach więcej, niż przypuszczałam. I to od przypadkowej kobiety, która wsiadła na jednym z przystanków w centrum Krakowa. 

Od początku wyglądała na podenerwowaną. Siedziała niespokojnie, zerkała na komórkę, chaotycznie łapała powietrze. Dwa razy rozmawiała przez telefon, kłócąc się ze swoim rozmówcą o opiekę nad babcią. W jej głosie było czuć irytację, na twarzy widać zmęczenie. Do autobusu weszli kontrolerzy. Każdy kto pokazał bilet, otrzymał słowne zapewnienie, że jest dobrze. Tak samo było w przypadku kobiety, która usiadła obok mnie. Wszyscy odpowiadali podziękowaniem, milczeniem, ewentualnie kiwnięciem głową, ale nie ona.

Kiedy nadeszła jej kolej, by usłyszeć słowo „dobrze”, w odpowiedzi syknęła: „Dobrze to by było, gdyby moje dziecko było zdrowe!” Zaskoczona kontrolerka odwróciła wzrok i zamilkła. W końcu obojętnym tonem wydukała, że życzy jej wszystkiego dobrego. Pasażerka kontynuowała, lecz stopniowo ściszając już głos, „no dziękuję, a nie czekało na przyjęcie na oddział”. 

Gdy ktoś wchodzi do autobusu, nie widać po nim, jaką walkę toczy na co dzień. Przyjęło się, że o zmartwieniach się nie mówi, zwłaszcza w miejscach publicznych. Trzeba dawać sobie radę w ciszy i samotności, a przynajmniej próbować.

Jak oceniamy innych ludzi 

Tylko kiedy ciężar problemów staje się zbyt duży, coś w nas pęka. Tama frustracji, nerwów, żalu i braku sił trzymana tygodniami, a często miesiącami w końcu puszcza i uaktywnia się w losowym, często niepożądanym momencie.

Zwykle patrzy się na takie osoby ze zdziwieniem, delikatnym uśmiechem, a nawet kpiną, bo ludzie zajmują się głównie własnymi problemami. Podróż miejskim autobusem to nie czas i miejsce na dzielenie się z innymi swoimi emocjami i kłopotami. Nie znajdziemy tam zrozumienia. Prędzej uśmiech politowania, który skrywa komentarz „co za wariat”. Osoby dorosłe powinny przecież kontrolować emocje, a nie wylewać frustrację na niewinnych ludzi.

A mimo to życie nie pyta, czy jesteśmy gotowi na przyjęcie problemów. Ciało nie poczeka na pozwolenie, czy może odpuścić i podzielić się ze swoimi emocjami z kimś innym. Każdy z nas może być na tym miejscu i potrzebować odrobinę zrozumienia. Jak ta kobieta w autobusie, którą życie doświadczyło za bardzo i choć zapewne wiedziała, że podzielenie się problemami z obcymi ludźmi, nie rozwiąże jej problemów, pozwoli choć na chwilę od nich odetchnąć. A właśnie o to chodzi.

Warto przeczytać: Nie pieniądze, lecz samoocena. Nowe badania pokazują, kto żyje krócej