Relacje dzieci z rodzicami po latach. Gorzki rachunek z dzieciństwa

„Nie wolno mówić źle o swoich rodzicach” – ile razy słyszeliśmy to zdanie? Niezależnie od tego, jakie było nasze dzieciństwo, zwykle mówimy, że wspominamy je wspaniale. Robimy to automatycznie, bez zastanowienia, bo kiedy ktoś wyjdzie przed szereg, często staje się czarną owcą. Nie tylko wśród krewnych, ale przede wszystkim w oczach własnych rodziców.

Dorosła kobieta po latach szczerze rozmawia ze swoimi rodzicami. O jej bolączkach, trudnych wspomnieniach, biedzie i licznym rodzeństwie, za które wbrew swej woli stała się odpowiedzialna. Liczy na zrozumienie i słowa skruchy. W zamian spotyka się z lekceważeniem faktów i oskarżeniami o kłamstwa. A jej emocje są bagatelizowane.

Co czuje kobieta, która wreszcie odważyła się powiedzieć prawdę, licząc na empatię rodziców, a otrzymała tak bolesną dla niej odpowiedź? Zamiast ulgi i stworzenia szansy na zbudowanie szczęśliwej dojrzałej rodziny, pojawia się ból i jeszcze większa wyrwa, którą coraz gorzej załatać. Bo dla niektórych rodziców przyznanie się do rodzicielskich błędów może być za trudne. Do tego, że popełnili błędy, które wytyka im ktoś, kto teoretycznie powinien okazać im szacunek. Być wdzięczny za wychowanie, bo tak się utarło.

Relacje dorosłych dzieci z rodzicami bywają trudne

Tylko że szacunek i wdzięczność nie oznaczają amnezji względem własnej przeszłości. Krzywdy wyrządzone przez rodziców mogą boleć tak samo, jak te pochodzące od innych ludzi. A nawet bardziej, bo to od rodziców mamy prawo wymagać bezpieczeństwa, miłości i godnych warunków życia. Często rodzic nie zastanawia się, jak jego dziecko mogło odbierać swoje dzieciństwo. Ma zakorzenioną własną, być może w niektórych przypadkach nawet nieprawdziwą wersję, w której mu wygodnie. Bo nie musi przyznawać się do błędów i porażki.

Nie zmienia to faktu, że rodzice zwykle chcą jak najlepiej dla swoich pociech. Starają się, aby ich dzieciom było w życiu lżej niż im samym, zarówno w dzieciństwie, jak i u progu dorosłości. Zwykle skupiają się na konkretnych problemach, które zaniedbali ich właśni rodzice. Omijają inne, równie ważne. Często wynika to z braku świadomości lub trudności, których nie potrafią przezwyciężyć. Tylko że dla ich dzieci problem nie znika, wręcz narasta. Dziś stoją przed tym samym wyzwaniem wobec swoich dzieci, przed jakim ich rodzice stanęli kilka dekad wcześniej. Chcą stworzyć lepsze dzieciństwo, jakiego oni sami nie mieli.

Może więc nie warto idealizować swojego dzieciństwa, ale mówić wprost, jak było. Nie po to, by oskarżać rodziców i samemu poczuć się lepiej. Przede wszystkim po to, by pogodzić się z trudną przeszłością i żyć dalej. Szczera rozmowa z rodzicami może pomóc zabliźnić rany i ruszyć do przodu. Może jednak pogłębić spory oraz sprawić, że nasza wizja dzieciństwa już nigdy nie zostanie zaakceptowana.

Możemy jednak zdecydować, co z tym zrobimy. Dostrzec to, czego nam zabrakło i spróbować dać tego więcej swoim dzieciom. Dzięki temu będą mieć świadomość, że ich emocje są ważne, a gdy będą chciały się zwierzyć, zostaną wysłuchane.

Warto przeczytać: Dobry nauczyciel to za mało. Ekspert z Singapuru o tym, czego potrzebuje szkoła